Reisedagbok

SNART VIDERE.

Hei på dokker.

No e det ikkje mange daga tel vi ska førfløtt oss. Næste plass ser ut tel å bi øya Carriacou. Her om dagen va han Stein å dykka uinner båtn, førr å skrubb bort nåkka "groe" som ha sætt seg. Han oppdaga nåkka småskada på skroget, som han syns vi sku utbeir. Så no har vi altså hatt e-mail korrespondanse med marianen i Carriacou, og fått lovnad på å få kom opp på slipen der i uka som kjæm, den 17. Slipen der nede ha vøre ute av drift, men dem regna med at den sku vær "kjørbar" igjæn i næste uka, altså. Vi veit ikkje nåkka om kor længe vi bi der, det kjæm jo an på om vi kjæm opp på slipen med ein gang, om verktøy og ainna utstyr e telgjængelig og selvfølgelig kor mykje arbeid det bi.
Eg må førtæll om da han Stein hadd skrubba båtn uinner. Da han kom opp igjæn, hadd han nån "klasa" på badebuksa som såg ut som blayte græssfrø. Det va fuillt av det der greiern på badebuksa, både fræmme og bake. Vi sku no sjå nærmar på det der, og så vist det seg at det va nåkka levanes, - det rørt jo på seg! Her va det på med brillan førr å finn ut ka det her va førnåkka greier. Der vist seg at det va "ein million" pittesmå kræpsdyr! Dæsken, eg ska sei deg at skippertn va snar å få av seg den der badebuksa, klaska den i dørken baki cockpitn, og førlanga dusjvainn og full desinfisering! Eg på mi sia gav stræng beskjed om at han fikk hold seg der bake, og ikkje fær å vas omkreng! Eg va ikkje nå særlig løstn på å få den der gærnskapen inni båtn. 
Så her for eg omkreng, som et piska skjinn. Henta dusposn ( som heldigvis låg på dekk, klar tel bruk), såpa, shampoo og håndduk. Lura på om eg sku leit fram klorin og, men kom fræm tel at det kuinn jo bi litt førr tøfft førr enkelte, meir ømfintlige kroppsdela. Ætter skikkelig overhaling med såpa og vainn, kor hudn va skrubba, nøye granska og alle mulige "hudfolda"va uinnersøkt, fikk skippertn lov tel å kom litt længer fræm i cockpitn førr å sætt seg tel "tørking". Han va både sjokkskada og slitn ætter den her traumatiske opplevelsn, og fikk innvilga søknadn om ein Campary m/juice, der han satt. Eg sku gjerne ha tatt eit bilde av han der han , slukøra som han va. Men,- fainn ut at det fikk no berre vær. Det sku no ikkje reppes opp i den her traumen i ættertid.
Eg må no og førtæl om grønnsakmarkedet, her i Bequia. Her e det berre sånner "rasta-kara" som står å sælg grønnsakern sine. Kølsvart i hudn, ganske tainnlaus, og med håret i rastaflætte i mange førskjellige varianta. Nån såg ut som om dem hadd ei høysåta på haue, og nån hadd tredd nåkka voldsværk av nå hue oppå det der. Det sverra med masse flue omkreng de der høysåtn, og eg tenkt med meg sjøl at det kuinn ha vøre ein opplevels å fått sett uinner de der huen! Førrestn, eg trur helst at eg villa ha føretrækt å få sjå det på bilde, og ikkje vøre så "nært"! Haha. 
Vi ha vøre der å handla hos dem fleire gang, men eg må berre innrømm at eg bi litt "stressa". Dem vil jo aille sælg sine grønnsaker, og du føl at dem aille "slit i deg", og vil at vi ska handel hos dem. Han skippertn ha sett gærnskapen, så han overlat den der grønnsakhandlinga tel meg, og still seg heiller på ainner sia av gata,  og berre ser på gærnskapen! Men, det må seies at de der karan e hyggelig og hjølpsom også. Dem førklar ka ( førr meg ukjente) grønnsaker kan brukes tel, og dem gjer alltid ein "gave" i form av frukt/grønt når handeln e gjort.
Vi må no berre innrøm at vi snakk om "heime"ganske mykje. Vi savna familie og vænna, og ikkje minst å vær på Stigen. Her om dagen kom der følganes uttalelse fra min bedre halvdel: "Du snupperta, eg begynn no å få litt heimlængsel. Det ha no vøre trivelig å fått hold på i kjellern på Stigen". Han e jo kjæmpegla i å hold på med nævan, så eg har førståelse førr den der uttalelsn. Eg ha no telbydd at eg kuinn lær han å strekk, men det va no vesst ikkje akkurat den der type "håndarbeid" han tenkt på! Haha.
Ok, det her får vær bra førr den her gangen. Dokk ska no få hør i fra oss igjæn, når vi ha kommen oss tel Carriacou. Hei så længe!