Reisedagbok

OVER ATLANTERN.

DEN STORE REISA OVER ATLANTERN

Vi starta ut fra Marina Mindelo på Sao Vincente (Cape Verde), torsdag 29/11, klokka 14.00. Kurs vart sætt vestover med ein gang, og vi styra 270 grader. Vindn va kjæmpegunstig, og vi seila avgårde med spridde seil (et seil tel kvær sia), med vindn rett i hekken og gjord 6-7 knop. Glad førr å vær kommen igang igjæn, svenga eg meg i byssa, og baka brød og steika opp kjøttkake, tel middagen seinar på dagen. Eg spurt skippertn om det sku vær erterstuing eller kålstuing tel kjøttkaka. Han syns det va eit vanskelig spørsmål, og lura på om han ikkje heller kuinn få et sånn elektrikerspørsmål! Eg mått no flir! Ein stor kval dukka opp ved skutesia. Han vart nok litt "førfjamsa", han va snar å kom seg neri dypet igjæn ætter nærkontakt med oss, rare skapningan.

Fæstet tel spribommen rauk med ein smell, utpå ættermiddagen. Hælsike og, åsså va det den nyeste spribommen, den vi kjøpt på Teneriff. Det va synd, no når vi seila så fint. Jaja, eg regn med at "handyman" min også klar å fiks det der, som så mykje ainna. Det vart ætterkvært mykje bølga, og i de to-tre næste dagan va det mykje bevægels i båtn. Vanskelig å få tel å søv godt, når det va så urolig. Men,- det va fin seiling og vi holdt 6-7 knop. Ætter et døgn hadd vi telbakelagt 137 Nm.

Fikk melding fra han Eirik som sa at på Mo va det -7 grader og mykje vind. Vi har jo og nåkka vind, men den e i motsetning VARM! Vi va no begynt på desembermåneden, og snakka mykje om ke vi ha holdt på med hvis vi ha vøre heime. Heilt utrulig at vi ha komme oss heilt hit, og at vi no va på tur over Atlantern. Det hørtes heilt villt ut!

Her om dagen mått vi ta ein "jibb". Da spratt skippertn og fokkeslasken opp på dekk i berre uinnerbuksa. Eg tok roret, og sto baki cockpitn. No va det sånn, at skippertn si uinnerbuksa va nåkka "laus"rundt låran. Eg må jo bærre si at utsiktn fra der eg befainn meg va upåklagelig! I ættertid vart den der episodn omtalt som "uinnerbuksjibben".

Som sagt va det mykje bevægels i båtn, og bølgan som kom bakanifra va STOR! Skippertn anslo dem tel 5-7 m. Om kveldn, når eg hadd vakt, va det kølmørkt før månen kom opp. Da va det ein spennanes seanse, når du skimta en bølge langt der bakom, som berre bygd seg meir og meir opp, og tel slutt såg ut som ein svart vægg bakom båtn. No vart det spennanes. Sku den bryt no, nooo eller nooooooo?! Vi lura deg igjæn din j..........., vi surfa avgårde og uinngjækk å få bølgen inn i cockpitn. Adrenalinet va høgt mange gang i løpet av ei sånn vakt, det kan eg lov deg. Mestringsfølelsn va på topp! Vi snakka mykje om de der store bølgan, og fokkeslasken sa at bølgan va så stor, at han fækk dott i øran! Men når månen kom opp, syns eg det vart mykje beire. Da va det mykje lysar, og eg følt meg leksom meir forberedt på teng som kom tel å skje.

Første søndag i advent vart markert her ombord med ein litn likør. Her e ikkje berre, berre å tenn stearinlys, når havet e så rotat. Mainnfolkan lura på om det vart to glass likør neste søndag og tre glass den påfølgende? Eg trur eg må finn på nåkka ainna. Haha. Rart å tenk på at heime e det snø, kaldt og juleforberedelsa i de fleste heiman! Ho Svanhild på Hugla, ha sydd rulla, skreiv ho på Facebook. Og e det nåkka eg kjæm tel å savn spesielt i jula, så e det rulla. Rart det der med tradisjona. Det bi jo heller ikkje bakehælg i lag med jentn mine før jul. Det bi rart å vær så langt borte fra "pluttisan" mine på julaftn. Må berre håp at telefonførrbindelsn e go den ættermiddagen. Nei, no ska eg ikkje "græv meg ned" i de der tengan. Vi har jo ein heilt fantastisk opplevels, og e kjæmpeheldig som ha fått det her tel. Ska tru kor arti det bi å førtæl barnebarnan vårres om det her eventyret!

Vi bi jo med jævne mellomrom fri førr brød ombord, og da e det berre å hiv seg i bakinga. Men, når det e så urolig, syns eg det e skummelt å fyr på blusset tel steikovn. Her om dagen fyllt eg på rødsprit, og va klar med fyrtøyet i den eine handa, mens eg låg på kne på golvet, og holdt meg fast med ainner handa. Skumapparatet hadd eg klart i skippertn sin sko, mellom knean. Sku det no kom ein rotbølge å "skonkel" over rødspritn ætter at eg hadd fått fyr på den, så va det bæst å vær klar med skumapparatet. Det gikk bra, og eg va glad når det va fyr på blusset og brøet va kommen inn i ovn.

Vi får smått meldinge, på satelittelefon, fra han Eirik (svogern min). Han følg med både ARC - seileran og oss, og får daglig rapport om vårres posisjon og fart. Arti at han e så interressert. Ho Berith og han Frank (svigerinna mi og mainn) hold oss oppdatert på værfrontn, heilt supert!

Vi ha prøva feskelykken, og faktisk hadd fin fesk på kroken to gang. Men begge gangan møsta vi dem. Sjøl om vi hadd ståltråd i enden, rauk feskesnøret begge gangan.Det va flotte gullmakrella, som kuinn ha vørte tel de deiligste feskmiddagan. Vi må nok få skifta det der feskesnøre ved første anledning. Ser ut som at det næsnt e "morkent".

Ætter fem døgn hadd vi no telbakelagt 655 Nm. Der skjer jo ikkje så mykje om dagan. Vindn e stort sett stabil, så kursn e den samme. Litt matlaging og småjobba bi jo utført, men man bi bra slitn når det e så urolig på havet. Fæstet tel spribommen e fiksa, og eg e sekker på at det vart beire enn det va som nytt! Det sjuende døgnet vart det mindre vind, og vi motorseila. Vi ha no to-tre gang fått lasta ned værmelding via satelittelefon. Vi ha plagdes med det, og e glad førr kvær gang vi får det tel. Det såg no ut tel at det kom tel å bi lite vind i 2-3 daga, så kanskje kom spinnakkern (ballongseilet) opp, hvis vindn va rett. Vi ha faktisk sett nån seilbåta de her dagan. Va jo ganske overraskanes, havet e jo utruli stort!

Vi fikk nåkka magafar-greier ombord, som såg ut tel å sku gå på rundgang. Så no vart det innført strenger rutina i fht hygiene, og da spesielt håndvask. Eg e ikkje sekker på om mainnfolkan tok det så seriøst tel å begynn med, men når det va skippertn sin tur, fikk pipa ein ainna lyd! Det vart erfart at det der va ein lite arti opplevelse. Etter to-tre daga begynt teng å normaliser seg igjen. Mått berre tru at vi va ferdig med den der, boktavelig talt, skitn no.

Ei uka e gådd, og vi har seila 901 Nm, sian vi starta fra Cape Verde. Sjøl om det har vøre minner vind de siste dagan ha vi hatt ein flott seilas så langt. Vi har no 149 Nm igjen, så e vi halvveis. Kaaaaanskje bi det målet nådd i morra (fredag), hvis vi får litt meir vind væl å merk. Vi har hatt steiksol kvær einaste dag, og bimini og solseil har fungert kjæmpebra. Et par episoda med nå smådreppel av regn ha det vøre, men dem va kortvarig. Ein kveld eg hadd vakt vart det ei skikkelig regnskur. Da ska eg lov deg at eg følt meg som et nytt menneske, ætter ein førrfreskanes dusj, der "saltlaken" på kroppen mått slæpp taket. Det seies at salt e konserveringsmiddel, men eg e no ikkje så sekker på at eg har løst tel å "bi gammel" ved hjølp av den metodn, haha!

Vi ha jo vøre heldig og ha hatt fin seilvind bakanifra, næstn heile tia. De nautiske milen som no va igjæn tel Bequia, vart unnagjort jevnt og trutt. Lørdag 8/12 hadd vi kommen halvveis, og da starta vi å "telle ned" på milen, og såg ikkje så mykje på kor mange mil som va telbakelagt. Både skipper og fokkeslask ha vøre storførnøgd når det innimellom og ha vøre servert varme rundstøkka eller et kakstøkke. Og kaka vart det den her dagen, førr å feir at vi va kommen halvveis.

Sola ha vøre fræmme næstn kvær dag, og aille måltidan har vørte inntatt i cockpitn. Vi ha jo prøva feskelykken og. To ganga hadd vi nån prakteksemplar av gullmakrell på kroken, men begge gangan stakk den der "dummingen" av med både sluk og stålvaier! Den tredje gangen vi feska fikk vi jammen fulingen ombord. Det va stor jubel over å ha hala ombord middag førr fleire daga. Det må berre nevnes at det der va ein knallgo fesk, både steika og koka.

Halvveis hadd vi bruka 100 liter vann fra tanken. Vi hadd håpa at vi hadd bruka mindre, vi hadd jo kjøpt nestn 100 liter drekkevatn i tellegg. No vart vi meir "spar" på vannet, og meir påpasselig med å skriv opp kor mykje vatn vi bruka kvær dag. Vi kuinn jo ikkje resiker at det vart tomt på tankan (200 liter totalt på tankan), før vi kom fram.

Eg hadd jo hørt snakk om at man kuinn kom ut førr nåkka som dem kalla førr "squals". Det her sku vær masse vind og kraftige regnbyga. Og trur du farsken ikkje at vi kom ut førr det der uværet ei natt! Lynet slo ned rett bakom båtn, tordnskraillan va så høg at vi holdt oss førr øran, det styrtregna og va mykje vind! Herremin, førr en utrivelig opplevels! Eg må berre innrømm at eg va bra redd. Og eg skjønna fort alvoret i det her, når skippertn begynt å sætt grab- bag (bag med nødutstyr), overlevingsdressan m.m lett tegjengelig. HELDIGVIS vart det ikkje nødvendig å ta de der tengan i bruk. Men, man får seg jo ein tankevækker i sånner situasjona! Neste kveill begynt han jaggu meg å spæll seg opp igjæn med lyn og tordn. Men da tok eg ein alvorsprat med hain som sett der oppe og styr med ailt mulig, og sa ifra at no va det jaggu meg nok! Hain mått berre ikkje prøv seg igjæn! Om det va "tordentalen" min som verka vites ikkje, men været roa seg no i aille fall, og det vart ikkje nå meir av den der sortn!

Torsdag den 13/12 hadd vi seila i 2 uke, og det va 426 Nm igjæn tel Bequia. Vi har fulgt med på kor mange mil vi ha seila i døgnet, og rekorden va 141 Nm. Vi va storførnøgd med det, når vi veit at Paquita ikkje e nå "farts- bølla". Det e litt av nån avstanda vi har telbakelagt, og vi snakka om at når vi kjæm heim igjæn, så bi det jo berre "ein litn fjært" å seil ein tur tel Røst eller tel Kabelvåg!

Eg hadd vakt om kveldan fra 8-12, og la merke tel at det vart seiner og seiner mørkt om kveldan, men vi gikk etter UTC- klokka, så det villa jo ender seg når vi kom på "rett kjør" i forhold tel lokal tid. Det e 5 tima i førskjell på tia på Bequia og heime.

Da vi passert Barbeidos fikk vi signal påmobiltelefonan, og da gjækk dem varm, trur eg. Det vart mykje renging og meldinge tel familie og vænna. Det va godt å få litt kontakt med omverdn igjen! De siste dagan av overfartn vart det lite vind, så innimellom vart det nåkka motorseiling. Han Janmar (motorn) gjord ein strålanes jobb i så måte.

Vi ankra opp i Princess Margareth bay på Bequia mandag 17/12 ca kl. 11 lokal tid. No va det berre å kom seg på land å få sjekka inn, sånn at man kuinn ta seg ein kraftig ankers! TENK AT VI, MED LILLE PAQITA PÅ 33 FOT, E KOMMEN HEILT HIT! Det e rett og slætt som eit eventyr, og eg må stadig "klip meg i armen" førr å skjønn det her. No bi det ut på nye eventyr, når de Karibiske øyer ska oppleves! Men det får du hør om i "neste episode". Ship o'hoy!