Reisedagbok

Cape Verde

Da e vi klar tel å start over mot Karibien, fra Cape Verde. Vi har hatt to fine daga her, med artige opplevelsa. Her e ikkje vaskemaskina i havna, så vi mått gå på vaskeriet førr å få vaska nåkka sengklea og håndduka. På turn dit mått vi gå gjønnom det lokale markedet. Her satt dem overalt i gatn, og villa selg sakern sine. Grønnsaker, frukt, fesk osv. Vi tenkt at det va greit å handel litt grønnsaker, når vi no først va der. Vi stoppa hos ein av de der selgeran. Han va "overivrig", og villa selg oss alt han hadd. Eg peika på nån potetsa som eg såg va lettkoka. Nei, da sku du ha hørt på skravlinga hannes. Det der va det "naboen"som sælt, dem mått vi ikkje kjøp,hannes poteta va mykje beire! Han va som ein sprellemann, og prata med heile kroppen. Det vart mykje fliring! Vi vart nok lura litt når vi sku betal, førr det va ikkje akkurat "billisalg" på grønnsakern.Vi hadd ikkje heilt innarbeid omregninga av kursn heller.

Førrestn, så må eg sei litt om valutaen fher. Den heit Escudos, og e kun gangbar her på øya. De fleste butikkan aksepter ikkje Mastercard eller Visa, så her va det lurt å ha med seg Euro, som kan brukes også i Karibien.

Vi va på butikken og handla mat, og sku betal førr det her. Da dem ikkje godtok kortan vårres, vart vi henvist tel minibanken rett over gata. Skippertn strena over gata, med kortan i handa. Han kom telbake, slukøret, han fikk ikkje ut penga. Eg stakk over gata førr å prøv med mine kort, men eg "vant" heller ikkje i det der lotteriet. Endn på visa vart at eg mått stekk ned i båtn, førr å hent Euro som eg hadd ligganes der. Varm og svett, fikk vi da tel slutt gjort opp førr handeln.

Her i marinaområdet e det mange unge gutta, som e ute ætter ein litn jobb. Det kan vær alt fra å kast søppelet førr deg, hjelp deg å bær teng ombord, eller ein maler-/vaskejobb. På den her måtn tjæn dem seg ein litn "slant". Hyggelige og sympatiske kara, dem vi ha vøre i kontakt med. Marinaen her e låst, og man må ha et kort førr å kom seg inn. Om natta e det vakte, som pass på. Ellers kan eg nævn at det e ei urolig havn. Her e mykje swell, så båtan ligg å jag frem og telbake. Det slit både på tauverk og kryssholdt.

I går kveld gikk vi på ein plass som heita Club Nautico. Den her plassn va laga tel under åpen himmel, nestn som i bakgårdn tel husan. Spesiell stemning, kor månen hang og lyst opp over hauan vårres. Her va det både lokal mat, øl og musikk, og fin stemning. Vi bestilt nåkka, som i menyen vart presentert som biff. Vi fikk servert nåkka kjøtt som va koka i lag med løk. Seigt og trasig, men det va ikkje så nøye. Ølet og stemninga veid opp førr opplevelsen, med tanke på bespisninga. Kjæmpearti og fænganes musikk, det va vanskelig å sett i ro på stoln! Dem som spælla, va lokale musikera,som spælla mot å få nån Escudosa i kurven sin, fra folkan som besøkt plassn. Tydeligvis ein populær plass, der va stappfullt av folk i alderen 2 - 90 år! Det va ein opplevelse som man bør få med seg, hvis mulig.

Cape Verde e ein plass kor man må pass på pengboka si, og man e anbefalt å ikkje gå ute aleina, spesielt om kveldan. Her bi du nøye følgt med, når du går rundt i butikkan. Det e vakte som nærmest fotfølg deg. Så dem e nok plaga med nåkka kriminalitet her. Vi snakka om det her om dagen, at det va nok et synlig klasseskille i befolkninga her.

No har skippertn og fokkeslasken gått over vanter og rigg, og alt ser ut tel å vær klart tel næset etappe. Det som gjenstår e no å få på plass reine klær (som vart henta på det lokale renseriet i går kveld), og klargjør sånn at det ikkje e teng som ras i dørken, når vi no lægg utpå igjæn. Da får dokk ha ei fin adventstid, folkens! Dokk hør ifra oss, når vi e på ainner sia av "dammen".          Ship o'hoy!