Reisedagbok

MYKJE SPENNANES SOM SKJER!

Der va vi igjen!

Vi gikk tel havn i Bangor. Den påfølganes morran, så søv vi litt lenger enn det vi ha gjort de siste dagan. Eg trur nok at vi trængt de der ekstra par timan. Det e rart med det. Sjøl om man ikkje gjør så mykje, så bi man slitn utta aill slengringa og bevegelsan!Vi tok toget inn tel Belfast. Eg va spent på å sjå korsn der va. Vart litt skuffa, eg hadd nok førventa meg at der va litt ainnerlessn. Her va det "hommel i dommel" med gamle og nye bygninge om kværainner. Lite smale intime gate, berre store, breie veia. Eg hadd håpa at der sku vær ein gammel bydel, nåkka a la Moholmen.Vi for no der å gikk og kikka ei stund, tok oss ein lunch og sætt nesn mot Titanic- museumet. Der ha dem store plana, og sku bygg ut og lag eit heilt Titanic-kvartal. Vi strena bort tel resepsjon, førr å få oss ein billett førr å gå inn å kikk. Men det va ikkje så enkelt, ska du tru. Her va det tjokfullt av folk, og de einaste billettan som va ledig, va først om 3,5 time! Vi fainn ut at så længe gidde vi ikke å vent, så vi tok toget telbake tel Bangor.

Eirik: mellom Belfast og Bangor hadd dem ein stor, fin golfbane. Der sku du ha vøre! Det va godt å kom i båtn igjen, å få kvila vårres "undersåttera". 
Eg må førtell om årets "flause"! Eg sku no gå oppi klubbhuset førr å ta meg ein dusj, og strena inn i garderoben. Eg kledd av meg boksa, men så fainn eg ut at eg kanskje sku ha pessa før eg dusja. Eg gidda ikkje å kle på meg boksa igjen, men tassa inn i naborommet i trusa, t-skjorta og berrføttern. Gjord det eg sku, og tassa telbake tel dusjrommet. Da fekk eg eit "backflash"! Va det ikkje ein sånn der "pesskomme"eg såg på væggen, ein sånn som mainnfolkan bruk å pess på? Eg spissa øran førr å hør om det va nån ainner der inne, før eg lura meg ut førr å sjekk saken. Jau, så farsken hadd eg gådd inn i mainnfolkgarderoben! Hjølp! Full fart telbake, på med lørven, og ut i ei jækla fart. I dassdøra møtt eg jo selvfølgelig ein kar som kom inn! Rød som ein pion i fjæset, stotra eg fram ei unnskyldning, at eg hadd gådd inn i feil garderobe. Han der karn,  jobba som havnevert, og etter den der episoden, hadd eg ein følelse av at aille som jobba der hadd fått hørt om den her fadesn min, ettersom dem flira og helsa så fint! 
Vi sto tidlig opp neste morra, og starta videre. Vi va jo begge ganske trøtt, så vi sku no leksom kvil oss litt, kvær sin tur undeveis. Skippern sætt opp sjøkøya i salongen ( det e nestn sånn som ein planke fræmførr sengbænken, sånn at man ikkje ska rammel ut, når det e mykje bevægels i båtn). Eg såg frem tel å kryp oppi der, trøtt som eg va. Fikk bongla meg nerimellom, og va storførnøgd. Men, det vart ikkje længe førr det vart meir bølga. Eg e no ikkje akkurat nåkka "lættvækter", men eg vart heve opp i lufta berre rett som det va. Hvis eg hadd nå plan om å snu meg, så va det berre å pass på å hiv seg rundt når man no allikevel va oppi lufta! Det vart ikkje nå søvnig, så eg berre sto opp igjæn. Eg sætt meg oppi cockpitn i lag med skippern. 
Av og tel peika baugen rett tel himmels, førr så å peik rett mot "jordens indre". Det sku ha vøre arti å sett båtn i fra ein ainna båt, det sku vær litt av et syn!
Skippern mått frem på dekk ein tur førr å ordn nåkka. Da han kom frem der, hørt han at det va nåkka dom dunka neri ankerbrønnen. Lokket der låg berre å hoppa,, akkurat som at det va ti ville hesta neri der. Han åpna lokket, - ankerbrønnen va full av vatn! De der "ville hestan", va nån bensinkainne som låg der å flaut. Ka svarte va det som ha skjedd?Dreneringa hadd gådd tett, og når baugen hadd stupt neri bølgan, så har ankerbrønnen fyltes med vatn. Men, han skippern e jo ein "handy -man", og hadd laga seg ei pumpa, som det va fæsta ein slange på. Den va jammen go å ha no, sjøl om det slettes ikkje va nåkka enkel opgave å hold på der fremme, når det va så mykje bevegels i båtn! Flenk, det e det han e den der snuppertn min.
Utpå ettermiddagen fainn vi ut at vi sku gå inn i ein fjordarm, førr å slæpp anker i ei bukt der. Plassn heita Carlingford Lough, og ligg sånn halvveis mellom Dublin og Belfast. Med vårres sedvanilge flaks , så va jo straumen på tur ut der i sundet. Ikke nok med det, men hann hadd ei kjæmpefart! Det va berre så det fossa omkreng bøyen som låg der. Vi hadd fullt pådrag på motoren, og i tellegg mått vi opp med forseilet førr å kom inn. Det gikk med sneglefart, plottern vist 0,5 knop! Ja, vi har det ikkje berre arti, som du skjønn, men Tykje spennanes og!Førrestn, så va ikkje det der ein nåkka fin plass. Vi bi nok ikkje å fær dit, når vi no ein gang e på heimtur igjen.
Vi sto opp tidlig næste morra og, sånn at vi fikk en gunstig tur videre, med tanke på tidevannet. 
Vi hadd ein litn skvett baylis (likør), som vi hadd fådd av ho Mary Ann fra USA. Vi fainn ut at no va det høvele å ta den tel ettermiddagskaffen etter "strabasan". Vi satt no der å kosa oss, da vi fækk aue på en slags gummibåt som nærma seg i stor fart. Den hadd jo kurs rett imot oss. Va det pirata i det her området? Skippern meint at det sekkert va turista som va på havrafting, og villa nærmar førr å venk tel oss. Da dem kom nærmar såg eg at de her karan, tre støkka, va i fullt militærutstyr og gjorde tegn tel oss at vi sku stopp. Eg trudd hjerte sku kom ut av brøste, sånn som det slo. Ke det va førnåkka det her va det IRA? Eg ha aldri sett at snuppertn stramma seg sånn opp nån gang tidligar. Han sto omtrent i giv akt, da dem kom inntel oss! Han va smilanes og høflig,og "tok på seg" en telsynelatanes rolig fremtreden. Men eg såg på han at han vart ganske usekker han og, på ka det her va førnåkka.Det vist seg at vi va innaførr et militært område, der dem holdt på med skyteøvelsa, og kor den neste store smelln sku skje om 20 minutta. Da dem førsto at vi va uvitende om det der, oppfordra dem oss tel å berre fortsætt, og dem ønska oss god tur videre. Phuuh! Godt det ikkje va værre enn som så!
Vi ankom Howth Marina i 6-7 tia, sjekka inn, vaska litt klea og kosa oss ombord med film om kvelden. Det vart enno ein fin dag ombord, sjøl om det va nåkka bølga, vind rett imot og både mindre artige, og ikke minst spennanese episoda.
Vi har førrestn fleire ganga, første gang i Caledonia Kanalen, møtt ein ainna Norsk seilbåt. Ombord e far og datter, Ulf og Viktoria, som seil båtn "Ghost". Dem ska også over tel Karribien! Seint i går kveld kom dem og inn tel Howth.