Reisedagbok

SKIPPERTN MÅ PÅ SYKHUS

Da Paquita va berre få tima fra land på søndagen, vart dem "borda" av tolleran, uttaførr Kinsale. Dem sætt ein rib på vannet, og kom ombord på inspeksjon. Men, da dem såg korsn telstand skippertn va i, glømt dem meir eller minner ka slags ærend dem va der i. Fotn va ikkje nåkka vakkert syn. Dem tilbydd seg å frakt han inn tel land, sånn at han kuinn kom seg tel lege i fuill fart. Ikke nok med det, men dem lånt også ut et par støkka av mainnskapet sitt, sånn at han Frank hadd litt hjølp når han sku gå inn tel land med Paquita.


Skippertn vart frakta inn tel legevakta, og derfra bar der rætt på sjukhuset. Fotn va hoven og rød, og her mått det meir "krutt" tel, enn det som lægen i Kinsale hadd å telby. Nok ein gang va kystvakta på plættn. Dem kjørt han opp tel Cork, der sjukhuset ligg (ca en halvtimes biltur fra Kinsale), fikk han innstallert der og kjørt telbake og avla "rapport" tel han Frank, som da va kommen inn i havna. Han Frank va både røyksugen og øltørst, og tok seg ein kjapp tur på land, før han va telbake i båtn igjen. Tolleran hadd tenkt å kom ombord igjen, førr å sjækk båtn, ættersom vi hadd kommen fra Karibien.
Men, - eg trur no helst at den der inspeksjon va førr å førsvar aill den der tia dem hadd bruka på å frakt skippertn rundt omkreng. Det va no i allefall hverken mengda av tobakk eller sprit der ombord, ætter en sånn overfart. Berre "småskvætta" igjen, nåkka som under ingen omstendigheita kuinn betegnes som smugling.

Eg ha jo vøre heime ein tur, og va no på retur, førr å mønster på igjen. Da flyet mitt hadd landa i Dublin, fikk eg snuppertn på trådn. Han va nættopp kommen på sjukhuset, og berre venta på lægen og nåkka "painkillers". Eg hoppa på ein buss, og va i Cork og på sjukhuset i løpet av ca 3 tima. Det vart et tårevått og ei følelseslada gjenforening. Det va utrulig godt å sjå snuppertn igjen, sjøl om det berre va knappe to uke sian sist.
Eg holdt på å få sjokk, da eg såg det der "monsteret" av ein fot. Den såg ut som ein tømmerstokk, og va rød, kokvarm og vond! Huff være, ikkje rart at det der va smertefullt!
Det vart mykje venting, før vi endelig fikk snakk med læge. Det vart ætterkvært satt intravenøst, ættersom snuppertn va dehydrert. Han hadd ikkje fått i seg nok væska på ei stund. Han fikk også pencillin intravenøst den kvelden. Men, det vist seg allerede næste dag, at pencillinen ikkje verka sånn som førventa. Dem pøsa på med ein tel sort i tellægg tel smertestillanes. Snuppertn hadd fremdeles mykje ont, og det vart tatt meir blodprøva, førr om mulig å finn ut ka det va slags type bakteria som hold herjing i fotn. Mens prøvan vart dyrka, låg snuppertn der og hadd nåkka så jæ...... ont. Dem kuinn ikkje gje han meir/ainna smertestillanes, før dem vessta ka betennelsen skyldtes, fikk vi beskjed om.


I dag, tirsdag, tok dem endelig ultralyd, førr å sjå om det va nåkka betennelse inni kneet, og ikkje berre i huden, som dem sa. Eg e ikkje nåkka læge, men eg såg jo med et halvt aue, at det her ikkje berre kuinn vær betennels i huden, sånn som det såg ut. Fotn va vørtn enno værre sian søndagen! Ætter at to læga hadd sjækka saken, vart det konkludert med at der også va betennels "innaførr". dem bestæmt at det sku sættes inn et dren i kneet, førr å få ut mainnskjitn. Det der va ein meget vond og traumatisk opplevels førr snuppertn. Han hadd så ont, at han næstn ikkje klara å prat, ætter at det her drenet va sætt inn. Stakkars!
Men no vart der fart på medisineringa. Det kom ein læge inn på rommet, og sætt to sprøyte med morfin, i veneflon. Det gikk ikkje lang tid før snuppertn begynt å "prat tull", og da skjønna eg at no va det endelig nåkka smertestillanes som verka. Eg snakka med sjukepleiern, og ho lova at dem sku fyll ætter med smertestillanes utover kvelden. Det e rart kor hjølpelaus man føl seg, når man ser at den man e glad i, har sånner ufattelige smerta, og så kan man ikkje gjør nåkka med det! Huff være!


Skippertn søvna, og eg satt næsn mot Kinsale og Paquita igjen. Han Frank reist heim i dag. Han har gjort ein kjæmpejobb på turn i fra Horta på Azorene og opp hit. Eg tør næstn ikkje å tenk på korsn det hadd vøre, om skippertn hadd førn aleina den der bitn.
No e det berre å kryss fengran, atter ein gang, og håp at medisineringa bi rætt, og at fotn bi krute go igjæn. Men, - det e overhodet ikkje på tale å løsn på tampan, før fotn e 100% freskmeldt, det e i alle fall heilt sekkert.
No e eg kjæmpespent på om fotn ser litt likar ut, når eg kjæm på sjukhuset igjen i morra. Dem forespeila 2-3 daga med det der drenet, men kuinn ikkje sei nåkka om restn av "healings-prosessen". Det kom an på kor effektiv pencillinen va på den her betennelsn. Her må vi berre håp på det bæste, sjøl om eg mestenk at det her kjæm tel å ta tid. Men, det får bi som det bi. Det vektigste e uansett at snuppertn min bi fresk igjæn!