Reisedagbok

RESTN AV OVERFARTEN......

No sku det vis seg at eg fikk delvis rætt, i mine bange anelsa om været! Fra vi begynt på den andre uka av seilasn, og tel og med fjerde uka, så va det motvind, bølga og en god del regn. Ættersom vindn absolutt heile tia va rætt i næsn på oss, så va det ikkje nåkka ainna å gjør enn å begynn å kryss. Åsså Paquita som e så nedlasta. Vi såg førr oss at det her kom tel å bi en langtrekkelig seilas, sian værmeldinga ikkje vist nåkka førbeiring. Tenk deg at du sku gå E6'n fra Mo i Rana tel Oslo. Det e jo ca 100 mil. Men, på grunn av motvind, så mått du kryss frem og telbake heile veien. Eg trur nok du ha vørte ganske utpeisa, ættersom turen no vart minst dobbelt så lang! I tellægg tel at båtturen vart lang, så låg vi omtrent heile tia på skrå, med 15 graders hailling! Det va også ein go del bølga. Rætt som det va såg du berre rætt tel himmels, førr så å få følelsn av at du hang i lause lufta, før du såg rætt neri bølgedalan og landa med en smell! Det va sånn, at Paquita fikk så mykje "juling", at eg lura på om ho villa klar den her påkjenninga! Men, ho e ei solid, telårskommen dama, som sto han av sjøl om det knaka og va "rare" lyda stadig vekk. Må berre innrøm at vi vart ganske lei av å ligg på skrå, og å hump hit og dit i mange, mange daga. Alt va vanskelig å få tel. Å gjør et lite arbeidsstøkke va berre å gløm. Man hadd meir enn nok med å klor seg fast. Førr å sei det sånn: Vi behøvd ikkje å tenk på næggelklepping, dem va "nedklora" tel ei kvær tid!

Lyn, torden og kraftige regnskure ha vi hatt en del av. Når vi såg at det nærma seg sånner kølsvarte skya, så prøva vi å lægg om kursn, men det va som om det der uværet va ute ætter oss. Det fløtta seg samme vei som oss, sjøl om vi tel tider følt at vi kjørt sik-sak mellom det her. Eg husk spesielt et telfelle, der vi va "omringa". Uvær og svarte skya va det overalt, lyne blefta konstant og tordnskraillan va øredøvanes. Da fainn skippertn ut at det berre va å slakk av, og vent tel jævelskapen ha gjedd seg. I ei av de værste regnskuren, kom det ein sirlig kommentar fra skippertn. Han va gla førr at han ikkje va uinnerbitt, førr da trudd han nok at han ha kommen tel å drukna.
No va det sånn, at vi hadd begrensninge på motorbruken, ættersom vi ikkje ha så kjæmpemykje diesel med oss. Tanken ombord tar berre Ca 40 liter, så på dekk og i cockpitn hadd vi surra fast så mange kanner som der va plass førr. Vi hadd enno langt igjæn, så det va om å gjør å seil mest mulig. Eg ska lov deg at vindendringen, mest i form av vindstyrke,holdt oss i vigør. Vindn avtok, og førr at vi sku ha nåkka fremdrift, så va det å få opp et større seil. Vi hadd ikkje før fådd det opp, og fådd justert seilet, før han tykje va laus. Vindn auka på, og det va berre å få det der seilet ned igjen. Nei, det va nok ei dårlig valg av seil vi hadd gjort no. Vi mått nok heller prøv å få opp kutterseilet. Og sånn holdt vi på, i fleire daga. Eg e no berre kjæmpeglad førr at ikkje seilgarderoben va enno større!

Værmeldinga vist at entn hadd vi bølga og motvind i vente, eller så va det omtrent vindstille. Det her va frustreranes, og vi såg førr oss ei overfart som vara og rakk. Han Eirik (Skippertns bror) sa at her va det berre å bruk øran. Vi mått flagger med dem, når vindn vart borte. Her va det fræm med "hårklepper-saksa", som ho Marit donert tel turn vårres. Skippertn mått kleppes, sånn at øran kom meir fram. Han va jo så langhårat vørtn, at han såg ut som ein hippie. Det va ikkje nå enkel jobb å klepp hår, når bevegelsan i båtn va sånn som dem va. Eg må no berre beuinner skippertn, som turt å slæpp meg tel med saksa. Neida, resultatet vart slættest ikkje så værst.

Ætterkvært som dagan gikk, og værutsiktan ikkje vart nåkka beire, vart ideen om å ender kurs presentert. Ættersom det va berre motvind opp mot Azorene, så kanskje vi sku lægg kursen mot Madeira? Eller Kanariøyan? Vi mått la tanken modnes ei tid, før vi tok den avgjørelsen. I mellomtia hadd skippertn vøre å lasta ned værmeldinga. Den vist at det va kjæmpefin vind førr å lægg kursn rætt nordover, å seil opp mot England. Vi kom da tel å bruk minst tre uke tel, førr å kom oss dit. Men det villa bi ein behageligar seilas enn det vi no holdt på med, og dessutn va det slættes ikkje sekkert at vi villa klar å kom oss tel Azorene med de her værutsektan. Da kom tåran! Eg va slættes ikkje motivert tel ein sånn førrlængelse av turen, eg va rætt og slætt drittlei, og deppa på grunn av den her helsikes motvind og bølgan. Vi vart enig om å sjå det an et par daga, før vi tok den avgjørelsen. Heldigvis vart det tel at vi fortsætt mot Azorene. Sjøl om det va mykje "på skrå" og stamping, så fikk vi heller stålsætt oss. Det va jo ikkje så tykje langt igjen!
Eg ska sei deg at det va spennanes, når vi begynt å nærm oss Azorene. Vi hadd 130 Nm igjæn, og bærre Ca 60 liter diesel igjen. Kom det her tel å hold? Han Bjørn (på Nesna) tipsa oss om å "spe ut" dieseln med parafin. Vi kuinn sekkert spe den ut med inntel 30%! Det der rådet gjord at vi såg litt lyser på telværelsen. Skippertn fant fram tel parafindunken, og pumpa opp av stoffet, det her mått utprøves. Han hadd ca 15% på tanken i lag med dieseln, og det funka berre kjæmpebra. Det va ikkje et einaste "host" i fra han Janmar!
Det vart mykje "snarmiddaga", som entn vart servert i kopp eller i juptallerken. Ein gang på heile overfartn vart det servert middag på FLAT tallerken!
Mikhunien, varmern, vart starta berre rett som det va. Det va mukje fuktigheit i lufta, spesielt om kveillan. Klea og sengklea kjentes fuktig ut, og det gjord seg med litt opptørking innimellom. Dessutn e det nån smålækkasj her og der, som gjør sitt tel at der e rått og fuktig i båtn.
Ætter tre uke med seiling "på skrå" oppdaga vi at vi ha fått saltvann på tanken. Avluftinga tel tanken ligg på utsia av skutesia, og når vi har seila så lenge på skrå, har det kommet inn saltvann der. Heldigvis har vi mange dunker med ferskvann. Ellers mått vi sammel regnvann. Det sku ikkje vær nå problem, sånn som det regna innimellom. Det villa gå berre et øyeblekk, førr å få fyllt ei kanna uinner de der førholdan!

Den 6. mai fikk vi den gode nyheita, at han Stian (Stein sin sønn) og ho Kristine va vørtn føreldra tel ei lita prinsessa. Endelig nåkka gledelig som skjedd. Og vi har enno meir gledelig i vente, ættersom ho Veronica (mi datter) og han Øystein også ska bi føreldra. Der e termin satt tel 13. mai, så vi har mykje å gled oss tel, når vi kjæm heim. Ho Julie, Daniel og Kine si datter (Daniel e og Stein sin gutt) va berre 2 måna da vi starta heimanifra. No e ho vørtn et år, og vi gler oss kjæmpemasse tel å bi kjent med ho også. Vi sett stadig her å drøm oss bort, og prat om sandkasse, dessestativ og akvarium som ska lages på Stigen. Vi berre håp at at vi får masse besøk der, og at vi innimellom e så heldig at vi får lov å "lån" de her småkaran. Tenk at vi e så heldig at vi opplev å bi bæsteføreldra, - fantastisk!

17. mai vart feira 235 Nm fra Azorene. Vi sang nasjonalsangen, og hadd folketog på fordekket med orkester og deltakera "dekorert" med norske farger. Det e mykje delfina omreng oss tel stadigheit, og dem lura nok på ka det her va slags "rabalder"!
No e vi kommen tel søndag den 19. mai, og vi har berre 20 Nm igjen tel Horta på Azorene. Endelig ser vi land, og regn med at vi e inne der ca klokka 15 UTC (e ikkje sekker på ka lokal tid e, haha)Det begynn å mink på beholdninga ombord. Vi e nestn fri førr dasspapir, drekkevatn, smør, øl og diverse ainna småtterier, så man kan sei at "det holdt akkurat"!
No e der sånn, at det ska bi heilt herlig med ein dusj. Vi satt her i cockpitn i går ættermiddag å fantasert om ein saftig biff og iskaldt fatøl. Vi bi nok ganke så kjapp tel å kom oss opp på "Peters sports-bar", kan eg tenk meg.
På fredag kjæm han Frank (Stein sin svoger) ombord. Ho Berith (svigerinna mi) og han Frank tilbød at han Frank kuinn kom å vær med ombord fra Azorene og opp tel Irland. Heilt supert. Eg reis heim ein tur, førr å hæls på de nye verdensborgeran, og gler meg kjæmpemasse. Han skippertn sku egentlig vent på meg på Azorene, men begynt å prat om å seil videre nordover, hvis værmeldinga va bra. Eg syns ikkje nåkka om at han sku seil aleina, så det passa heilt perfekt at han Frank har anledning tel å vær med på den overfartn.
OHOY, LAND I SIKTEEEEEEEE!!!!!!!!