Reisedagbok

MOT BERMUDA. ELLER AZORENE?

Ja, da va vi endlig kommen oss laus fra ankerplassn. Det va vørtn søndag den 21. april, og no sku vi sætt kursn over "storhavet". Vi va no enig om at vi sku kurs mot Bermuda i første omgang, så fikk vi no sjå ætter kvært ka værmeldinga sa. Kansje villa vind bi meir gunstig ætterkvært førr å gå direkte mot Azorene?
Vi kryssa litt fræm og telbake i Virgin Gorda Sound, førr å få etterjustert/stramma de nye vaieran som va montert. Så strena vi ut av sundet. Klokka va da 14.15. Vi sætt fullt storseil og redusert forseil, og hadd ein behagelig seilas i 5-6 knop. Skippertn hadd et salig glis om muinn, og syns tydeligvis det va herlig å vær underveis igjæn.
Ætter vel ein times seilas såg vi, i horisontn, trean på øya Anegada. Den her øya e flat som ei pannkaka, så trean va lætt å få aue på. Trean her va heilt skjeiv, men det e vel ikkje så rart, ættersom det ailltid e vind der. Der va ei lang, kvit og innbydanes sandstrand, men vi seila ikkje inn der. No va vi godt igang, og gleda oss over det. Her sku det ikkje bi nåkka meir landligge, no sku vi heimover!
Neste dag fikk vi meldinge på satelittelefon fra fleire av dem vi ha trøffe underveis, som lura på kor det gikk. Dem sku start to daga ætter oss, og hadd nok nåkka loppe i blodet og va spent dem også. Vi hadd fremdeles samme vindretning, men og nån regnbyga innimellom. Det va nåkka vind, og mykje bevegels i båtn, så middagen vart servert i djuptallerken.
Med 10-15 graders helling og rotat sjø, va det ikkje nå ænkel oppgave å ha byssetjænest.
Ein dag sku eg smør nån brødskive. Det va frøktele "hompat" å slættest ikkje lætt å sku hold seg fast med den eine handa, og smør på med den ainner. Men, eg fainn "teken", og syns det her gjækk tålig bra. Plutselig kjæm det ein kjæmpebølge, og i rein reflæks tjuka eg den eine handa i brødskiven (førr å hinder dem fra å fær i golvet). Resultatet vart at eg sto der med brødskiv, smør og syltetøy tel langt oppætter arman! Nei, eg mått vesst vurder ender på menyen under sånner førrhold, og finn på nåkka ainna som va lættar å lag tel. Løysninga vart førr ættertia å ha koka vatn på thermos. Da va det ænkelt å server kornblanding, havergrøt, nudla eller rætt i koppen-suppa når det va sånt vær som no. Da va det berre å telsætt vatn, og vips........ servert!
Det å gå på do, e også ei utfordring når det e så mykje bølga. Her e det om å gjør å ikkje vent tel "i siste litn", førr da kan det lætt gå gæle. Du veit jo aldri om du træff doskåla på første førsøk. Og va du så heldig å træff, så va det om å gjør å i fuill fart, finn nåkka å hold seg fast i så man ikkje ramla av! Man lær seg jo ætterkvært nåkka småtriks, det må jo nævnes. Men, dæsken ta, hvis eg får vælg, så bi eg mainnfolk i mitt næste liv. Han plystre dem har det lættvint med den der pessinga. Her e det ikkje nå mykje avkleing, omtrent bærre å "hæsp han fram"! Men mainnfolkan e nok skapt sånn, førr at dem ikkje ha villa takla de der utfordringen som vi kvinnfolkan har, trur ikkje du og det? Det sku ha vørte "leven", antar eg!
Vindn avtok enno meir næste dag, og det vart skifta tel et større forseil. Men, det vart berre "tuillvinda" fra aille kanta, så det vart tatt ned igjen ætter kort tid. Smått pittelitt vind fra den eine sia, førr så i næste øyeblekk å kom i fra den ainner sia. Pussige greier.
Det begynt no å hop seg opp med svarte skya omkreng oss. Vi følt at vi på ein måte vart omrenga. Det her såg ikkje lovanes ut, her va det berre å få reva seilan i ei jæ......... fart! Det va i grevens tid, førr like ætter vart det mykje vind og kraftig regn. Du har ikkje mykje å still opp med når det bi på der her viset! Det va førrestn rart å sjå korsn regnet "slo ned" bølgan. Dem vart mykje mindre!
På det her tidspunktet, har de ainner av vårres seilervænna også starta. Men, dem har valgt ei ainna ruta enn oss. Vi kryss ikkje nåkka godt, så tungt lasta som vi e, vi klar ikkje å ta nok høyde og e nok mykje meir oppmerksom på vindretninge som e gunstig førr oss. Vi lur på korsn dem har det ombord, der dem e?
Det vart ætterkvært mykje ustadige vinda. Skippertn va kjæmpeoppmerksom på det her og resultatet vart mykje arbeiding med seilan. Opp med meir seil, og vindn auka på. Rev storseil og forseil,- vindn dabba av. Slæpp ut meir forseil, og han tykje va laus. Næstn vindstille. Skifting av forseil, førr i løpet av kort tid å mått opp med et mindre igjæn. Det va som om at vind va ute ætter å hold oss i aktivitet. Ikkje rart vi va heilt utpeisa, ætter nån tima på den her måtn. Men eg va glad førr at eg ikkje på det der tidspunktet vessta at vi hadd større utfordringe i vente. Det neste døgnet vart det et tykjevær, med vind, lyn og torden. Det buldra og braka og lynet blefta overailt. Herremin, korsn sku det her gå?! Eg kjenn at eg ikkje takkel det her med lyn og tordn, og må ta meg sjøl skikkelig i nakken, førr å gjør det eg ska. Skippern styra skuta, og "kula" seg stadig ihop, ættersom lynet og tordn va rætt over haue på oss. Eg sjækka at grab-bag og overlevingsdressan va lætt telgjængelig. Pakka neri nåkka meir småtteri som vi kanskje villa få bruk førr, og klarta opp i cock-pitn igjæn. Man kuinn jo aldri veta, i et sånt vær, når man fikk bruk førr det der utstyret!
Ætter kvært roa været seg nåkka, og vi fortsætt med kraftig redusert seilføring. Det vist seg at det der drittværet vara i væl et døgn. Ikkje i samme grad somtidligar, men lyn og tordn va det heile tia. Eg må sei som han Odd Børresen, "- Eg lik meg bæst på ytterkantan av havet"! Spesielt når det bi sånn som det her.
Motorn gikk ujevnt og autopilotn va gått tel streik. Her mått "handy-man" min i aksjon igjen. Alt såg ut tel å vær i ordn i motorrommet, og ætter litt gransking, fann han ut at det va lagt seg mykje tang rundt propelln. Det e store "flak" med tang som ligg å flyt her. Ved å kjør litt revers, kvitta vi oss med det der. Så va det autopilotn. Her vist det seg at ledninga va slete av, så her vart det ei større utfordring. Her mått skippertn fræm med loddeboltn, og det va ikkje bærre, bærre å få tel den der jobben, så mykje som båtn bevegd seg. Regna gjorde det også, så vi prøva å lag et slags telt, av nåkka seiltrekk som vi hadd lett telgjengelig. Det gikk no på et vis, og autopilotn kom igjæn i dreft. Eg må atter ein gang få lov tel å skryt av vindroret, ho Super-Gunn. Førr dokk som ha tenkt dokk på ein længer seiltur, må eg berre anbefal at dokk invester i et sånt. Eg kan berre tenk på med gru, korsn det ha vøre å mått ha stådd å styra det meste av tia! Autopilotn e grei den og, men den bruk jo nåkka strøm og i tellægg klar den ikkje å styr under aille forholdan.
Om kveldan e det kølmørkt, og det e ikkje enkelt å veta kor det e himmel og kor det e hav, borti horisontn. Mange gang lur man på om det e ei lanterna fra ein ainna båt vi ser, eller e det ei stjerna som e litt lavt på himmeln? Bra vi har AIS med varsling, når ainner båta nærm seg.
De næste dagan avtok vindn, sola kom fram og vi hadd fremdeles kurs rett nord, mot Bermuda. Skippertn last ned værmelding via satelitt telefon, og no vist det seg at vi villa få meir gunstig vind hvis vi endra kurs og seila mot Azorene. Litt nærmer Bermuda villa vi få mye motvind, og det va ikkje sekkert vi greid å karr oss dit. Ætter et kort skippermøte, vart det avgjort at vi sku sett kurs mot Azorene. Neste dag va de der stygge, svart skyan borte og vi motorseila. Og sånn kom det tel å bi i nån daga fremover, vi villa kom i et område med kjæmpelite vind. Skippertn va snar frempå, med ideen om at no fikk vi seila spinnakker. Eg e ikkje så kjæmpegla i det der seilet. Dels førr at det e ein stressfaktor og mykje (delvis høylydte) "kommandoa" når det her seilet ska både opp og ned. Og delvis førr at eg e redd førr at seilet ska "klapp ihop", og havn under båtn når vindn e så ustadig som den e. Men, det vart sånn som skippern villa, seilet kom opp (og ned), uten de heilt store utfordringen.
I dag e det næstn ikkje nåkka vind, så vi motorseil. Igjen e det sånn at den lille vind som e, leksom kjæm i fra aille kanta. Sola e fremme og det e behagelig å vær ombord. No har eg jo litt dårlig erfaring med at det nestn bi vindstille, og at den lille vindn som e kjæm i fra aille kantan. Sist det va sånn, så vart det masse regn, lyn og tordn. Må berre kryss fengran og håp at det ikkje bi ein ny runde med den der skjitn! På værkartet såg vi at det villa bi stiv kuling ikkje så langt ifra der som vi seil. Må berre håp at det der lavtrøkket ikkje fløtt seg længer sør, førr da havn vi medt oppi elendigheita! Jaja, været rår vi ikkje over, så det får berre bi som det bi. Vi får prøv å styr uinna, så godt som det lar seg gjør. Bi spennanes å sjå værmeldinga i dag, om det e nån endringe på gang.
Søndag den 28. april hadd vi vøre under seil i ei uka, og det gjensto da 1693 Nm tel Peters sportscafe på Azorene.
Når været tellat det, så bi det en del baking, strekking og læsing underveis. Nøye planlagt ætter vind og vær. Ættersom eg om nån daga ska bi bæstemor, e det naturligvis "småklea" det ha vøre fokusert på i seinar tid. Ellers strekkes det nissa (!) og sokka med ankermønster. No ha det atter ein gang menka urovækkanes på garnbeholdninga! Håp det hold tel vi kjæm tel Azorene. Derfra ska eg reis heim førr å hæls på "bæstemorgullet". Regn med at bagasjen på telbaketurn førr det meste består av meir garn, haha!
Vi merk kjæmpegodt temperaturførandringe. Det e kaldt om kveldan, og de oransje tjukke ytterjakkan e kommen fræm. Dynen e og plukka frem, klar tel å taes i bruk. Eg e glad førr at eg har med både "bamsemums-dressn" (one-piece) og thermodressn tel seinar bruk. Ullunderklean får eg lei ut tel skippertn, mot ein gunstig avtale, om nødvendig. Eg hadd ikkje trudd at det sku vær så kjølig allerede! Godt man e forberedt på det meste.
No e det ca et og et halvt døgn tel vi e halvveis tel Azorene. Korsn det går på restn av den her overfartn over Atlantern, det får du læs om i næste innlægg. Ship o'hoy!