Reisedagbok

TIL US VIRGIN ISLAND

Vi syns ikkje at Road Town e nåkka fin plass. Så næste morra sto vi tidlig opp, spist frokost og så bar det på handletur. Kanskje vart vi tidlig ferdig, sånn at vi kuinn fær ein ainna plass, å slæpp ankeret. Så va vi no kommen oss ut av det der "jørmhøle" (ankeret sugd seg fast i leira på buinn), i alle fall.
Første stopp på byturn va matvarebutikk. Vi fikk komplettert ferskvareavdelinga, og va førnøgd med det. Næste stopp va båtbutikken, og eg berre tviholdt på pængboka! Vi ha føinne ut at vi villa ha fleire dieselkanne tel overfartn. Og som vanlig, når man besøk sånner båtbutikka, så bi det handla nåkka meir enn det man hadd tenkt. Det e rart kor mykje "jæft" og "kjæmpenødvendig" skippertn finn, når det e sånn at det kan føres opp på "fellesn"! Vi mått berre fær ombord i båtn med saker og teng før vi kuinn fortsætt rundn vårres.
Næste stopp va Custom og Immigrasjon. No sku vi sjækk ut, sånn at vi va klar tel næste ekspedisjon. Vi la og inn ein førfresknings- stopp på Pussers Bar, før vi sætt næsn mot Paquita igjæn. Vi hadd vøre på nætt å bestillt oss visum, og hadd no fått telbakemelding på at visumsøknadn va behandla med positivt utfall. No kuinn vi også fær å besøk US Virgin Islands, 900 kr fattigere (kostnad på visum)! Det va dit vi no tenkt å fær.
Det va enno tidlig formiddag, så vi fainn ut at vi berre sku dræg opp ankeret og få opp nåkka seil og kom oss av gårde.Vi hadd ein flott seilas nedover tel bukta The Bright, kor vi ankra tel næste dag. Nærmeste nabo i den her bukta, va ei skuta som gjord tjæneste som Pub. Her va det fuill fart fra "happy our" starta i firetia, og tel langt utpå kveldn. Vi berre kosa oss ombord, og fikk besøk av han Ed og han Mark fra Canada, som vi og ha trøffe tidligar. Kveldn ombord vart avslutta med ein "night- cap", og et par runda med Yatzy. Vi held på å øv oss, sånn at vi ska kan ta fra han Bjørn Tverå den der "yatzy- mester" titteln! Det va førrestn mange skilpadde som for å svømt i den her bukta, arti å sjå! Næste morra starta vi videre mot St. Thomas, og hadd ein flott spinnakker-seilas nerigjønna. Vi va så heldig å få sjå ei diger skilpadda rett atme båtn. Skikkelig "feskoppfar" va det også. Da va tankan atter ein gang heimom ein tur, tel småseien på seiskailln uttaførr Stigen.
Apropos spinnakker: Eg må berre innrømm at eg har "piggan litt ute", når det bi snakk om å heis det der seilet. Eg veit at det e ein stressfaktor når det ska opp og/eller ned, og ofte e det sånn at det skjer et eller ainna. Da haggel det med minner fine glose, og kommandoan fra skippertn e kort og bastant! Da hærsk det ei minner trivelig stæmning ombord..... Men, ætter at eg hadd "forelæst" førr skippertn om de her opplevelsan mine, tok han seg sjøl i nakken. Det va kun litt "mumling i skjægget", og spinnakkern kom opp utn nåkka stress. (Sjøl om eg såg på kroppsbevægelsan, at det der holdt hardt, men det træng du ikkje å sei at eg ha sagt). Hvis det fortsætt sånn, så kan eg jo sei at vi kuinn prøv å seil spinnakker fleire gang.
Vi slæppt anker i havna Chalott Amalie på St. Thomas i to tia, og vurdert om vi rætt å slætt sku vent med innsjækkinga tel næste morra? Men, - plektoppfyllanes som vi e, pakka vi skipspapiran i sækken, og jumpa ombord i joilla, gla førr å vær på ei øy som telhør USA og klar førr å fær å sjækk inn med nytt visum og alt.....
Ætter litt om og men fainn vi fram tel de rætte kontoran. Skippertn strena fræm tel skranken, med skipspapiran uinner armen. Han hælsa pent på ho dama som satt der, og la fram ærendet vårres. Det første ho sport ætter, va visum. Joda, svara skippertn stolt, det ha vi bestillt på internætt, så det va i ordn. Ho dama vart litt "rar" i ansektsfjæse", og sa at ho sku snakk med ein av kollegan sine, vi mått berre vent litt. Snart dukka det opp ein ung "spirrevipp" av ein betjent, myndig utta farsken i den flotte uniforma si. Han sport igjæn ætter visum, og skippertn førklara på nytt at det va bestillt på nætt, og at vi hadd fådd bekræftelse på at det va i ordn. Det va lagt inn elektronisk i systemet tel grænsekontrolln i USA. "That is problem number one", sa spirrevippen med myndig stæmme. Det vist seg at det visumet vi hadd ordna oss (ESTA), kun va gyldig hvis du reist inn med fly eller ferge. Du kuinn ikkje kom med egen båt. Eg såg bærre korsn brøstkassa tel skippertn klappa ihop, og at han ikkje va så "æplekjækk" længer. Vi fikk beskjed om å fær ombord i båtn med ein gang, og førlat havna umiddelbart. Vi lura på korsn det hær kuinn løyses, og fikk tel svar at vi mått fær telbake tel British Virgin Island med båtn. Så kuinn vi ta ferga tel St.Thomas og få stempla passan og reis telbake med ferga førr å hent båtn nedover igjæn! Har du hørt nåkka så borti natta?!
Vi luska ut derfra, nærmest med hua i handa, og beklaga så mykje at vi hadd tatt så feil. Vi beklaga og sa at vi trudd det her va i skjønneste ordn. Slukøret sto vi på gata, og skjønna at den her ekspedisjon vart kortvarig. Men, - vi sneik oss oppi byen ein tur, sånn at eg fikk kjøpt ei "fengerbøl" tel samlinga mi, og ein is tel skippertn.
Vel ombord i båtn igjæn tok eg ned flagget og skippertn fira ned innklareringsflagget. Kanskje sku vi opphold oss ulovlig her tel neste dag? Skippertn sætt seg nede i salongen og "surmula" ei stund, mens eg hadd mi "furtetid" i cockpitn. Ætter ei stund tok vi oss et glass vin, og va enig om at vi berre sku start opp, og gå derfra.
Vi sneik oss tel ei ulovlig ankring, og dermed overnatting i Christmas Bay (som hør tel USA). Vi trængt oss et " plaster på såret" ætter den her opplevelsn, så eg svenga meg i byssa og trylla fræm et par feskepakka. Det e jo nåkka med det bæste skippertn veit. Og trur du ikkje at eg fikk trylla fræm ein litn skvætt akevitt og! Det vart suksess, og ein trivelig kveill.
Næste morra starta vi videre ætter frokost. Vi hadd ein fin seiltur, på kryss, opp mot Jost Von Dyke, og slæppt ankeret i Great Harbour. No vart det ein ny runde med innsjækking. Eg såg på snuppertn at han va nåkka ængstelig førr den her innsjækkinga. Han sa ikkje så mykje, men han prata med heile kroppen. Enn hvis dem begynt å græv og spør om når vi for ifra Charlott Amalie? Kor vi hadd overnatta? Eller kofførr vi hadd bruka et døgn hit? Vi vart enig om å spæll med åpne kort, og sei det som det va tel, at vi hadd gådd på " ein bommert" i forhold tel det der visumgreiern! Han karn som satt på immigrasjonskontoret va og ein myndig og kontrollerende kar. Det vart nåkka spørsmål, men vi fikk stæmpla inn og saken vart grei. Vi skynta oss ut derfra, og skippertn næstn dansa bortover gata, så lætta va han. Eg veit ikkje heilt ke han hadd sett førr seg, arrestasjon og fængsel? Jaja, no ser det ut tel at alt e i ordn, og vi bi å nyt de siste uken her i området British Virgin Island.